„Zouden ze hem daar houden?" vraagt Erik.
„Neuh," mompelt Bob en kijkt peinzend voor
zich
uit. „Ik weet niet, eigenlijk," zegt hij dan aarzelend.
„Die wond zag er wel heel naar uit."
Erik probeert er maar niet aan te denken,
aan
Jeroentjes tong.
Ze komen bij de ingang van het ziekenhuis en
rij-
den een soort dorp in. Overal gebouwen. Op grote
borden staat wat er binnen gebeurt. 'Heelkunde', ziet
Erik staan en 'Interne Geneeskunde'. Hij ziet ook een
bord met een pijl eronder: 'Eerste Hulp'. Een lamp
schijnt met gelig licht op de letters, eromheen is het
donker.
Bob rijdt naar het gebouw waar de pijl heen
wijst.
Boven de deur hangt weer een groot bord: 'Eerste
Hulp'. Voor het gebouw staat een ziekenauto, met
zijn deuren aan de achterkant open. Daarbinnen
brandt een lampje. Erik ziet twee smalle witte bedden
met leren banden erover. Even denkt hij dat er
iemand ligt, spierwit. Maar het is een kussen.
Bob heeft de auto geparkeerd en draagt
Jeroentje
naar binnen. Jeroentje kijkt over Bobs schouder naar
Erik, die achter hen aan loopt. Binnen is
het opeens
heel licht. Er staan twee lange rijen houten stoelen.
Aan het eind staat een grote machine, met een kopje
koffie erop getekend. Op de machine zit een stuk
papier geplakt, waar met viltstift 'Defect' op is
geschreven.
Naast een klein tafeltje met een paar
versleten
Donald Ducks gaat Erik op een van de houten stoelen
zitten. Hij neemt Jeroentje op zijn schoot. Bob gaat
iemand zoeken die hen kan helpen.
Jeroentje staart zonder iets te zeggen voor
zich uit.
'Je kan hem als een natte handdoek ergens neerleg-
gen,' denkt Erik, 'en hij zou gewoon blijven liggen.'
Tegenover hen zit een oude mevrouw. Ze heeft
een
pleister op haar voorhoofd en er zit bloed in haar
grijze haren. Ze knikt telkens, met zo'n glimlach die
nooit meer weggaat. Je zou bijna denken dat ze hier
iedere avond zo zit en iedereen welkom heet. Even
verderop zitten drie grote knullen. Ze hebben voet-
balkleren aan en praten heel hard. Iets over een rot-
klap en een poot die mooi aan barrels is.
„We moeten hier even wachten," zegt Bob als
hij
terugkomt. Hij gaat naast Erik zitten. „Zal ik hem
even nemen?"
Eriks ene been begint pijn te doen. De zachte haar-
tjes van Jeroentje kriebelen in zijn
gezicht. Met een
klein handje friemelt Jeroentje aan zijn shirt. „Nee,
laat maar," zegt hij.
De oude dame wordt door een mevrouw met
een
lange witte jas opgehaald. Even later horen ze iemand
hard tegen haar roepen.
„Dat kon u zeker niet zo waarderen, hè, die
auto?"
zegt een mannenstem.
„Wat zegt u?" schreeuwt de oude mevrouw terug.
„Die auto! Niet zo leuk!"
„Ik heb geen jeuk!"
„Laat maar..." klinkt het dan. „Mevrouw! Het
gaat
nu even pijn doen!"
Er komt geen antwoord, alleen een benauwd
lachje.
Met grote ronde ogen in een bleek gezichtje kijkt
Jeroentje naar Erik.